Klavye Mahsulleri Ofisi

İki şey "Kalitesiz İnsan"ın özelliğidir:

• Şikayetçilik
• Dedikodu

İki şey çözümsüz görünen problemleri bile çözer:

• Bakış açısını değiştirmek
• Karşındakinin yerine kendini koyabilmek

İki şey yanlış yapmanı engeller:

• Şahıs ve olayları akıl ve kalp süzgeçinden geçirmek
• Hak yememek

İki şey kişiyi gözden düşürür :

• Demagoji (Laf kalabalığı)
• Kendini ağıra satmak (övmek, vazgeçilmez göstermek)

İki şey insanı "Nitelikli İnsan" yapar:

• İradeye hakim Olmak
• Uyumlu Olmak

İki şey "Ekstra Değer" katar:

• Hitabet ve diksiyon eğitimi almak
• Anlayarak hızlı okumayı öğrenmek

İki şey geri bırakır:

• Kararsızlık
• Cesaretsizlik

İki şey kaşif yapar:

• Nitelikli çevre
• Biraz delilik

İki şey ömür boyu boşa kürek çekmemeni sağlar:

• Baskın yeteneği bulmak
• Sevdiğin işi yapmak

İki şey başarının sırrıdır:

• Ustalardan ustalığı öğrenmek
• Kendini güncellemek

İki şey başarıyı mutlulukla beraber yakalamanın sırrıdır:

• Niyetin saf olması
• Ruhsal farkındalık

İki şey milyonlarca insandan ayırır:

• Sorunun değil, çözümün parçası olmak
• Hayata ve her şeye yeni (özgün, orijinal, farklı) bakış açısıyla yaklaşabilmek

İki şey gelişmeyi engeller:

• Aşırılık (mübalağa, abartı, ifrat)
• Felakete odaklanmış olmak

İki şey çözüm getirir:

• Tebessüm (gülümsemek)
• Sükut(susmak)

İki şeyin değeri kaybedilince anlaşılır:

• Anne
• Baba

İki şey geri alınamaz:

• Geçen zaman
• Söylenen söz

İki şey ulaşmaya değerdir:

• Sevgi
• Bilgi

İki şey "hayatta önemli olan her şey" içindir:

• Nefes alabilmek
• Nefes verebilmek

Adını "Mestan" olarak belirlemiş idik, lakin, ani bir fikir değişikliği sonucu adını "Pantera Pardus Tulliana" (kısaca Pardus) olarak değiştirdim. Umarım bu ismine alışır kolayca

Bkz . Pantera Pardus Tulliana

Dün akşam iş çıkışı yapmam gereken pek mühim işi yapmak üzere eve yollandım: evin yeni sakini Mestan'ı veterinere götürüp pire mire var mı öğrenmek.

E tabi bu tür şeylerle ilgim olmadığından, hemen kutsal bilgi kaynağı google'a sordum, büyükçekmecede benim de gelip geçerken gördüğüm bir veterinerin telefonunu verdi. Aradım, saat 9-9.30 a kadar oradalarmış. Hemen Mestan kişisini arabaya atıp dosdoğru veterinere gittik.

Aşıların birini yaparken hiç ses çıkartmadı, diğerini yaparken resmen söylendi. Küfür bile etmiş olabilir, emin değilim. ama hiç doğru dürüst bir şeyler söylemediği kesin.

bir önceki gece eve geldiğinden beri sadece sütünün birazını içmiş, akşama kadar kapalı kaldığı halde etrafta çiş veya kaka göremedim (her ihtimale karşı sildim yerleri, yahu ben kendim için böyle şeylerle uğraşmazdım, bir veletin yaptığına bak, resmen kendine hizmet ettiriyor eşşoğlusu!). Veteriner dönüşü hemen kumunu ayarladım, içine bıraktığım anda baktım işiyor. Pek hoşuma gitti, eğitimli midir nedir bilmiyorum ama böylesi çok güzel oldu.

bir de veterinerden gelirken mecburen kapının önünde bizim köpeklerle tanışması gerekiyordu. o badireyi de atlattık, köpeklerden hiç tırsmayan bir kedim var

Dün akşam babalar günü münasebeti ile baba evinde idim. Yedik içtik, güzel güzel çaylarımızı balkonun püfürtüsünde hüplettikten sonra, önce kardeşim ve gelin kızımızı evlerine bıraktım, sonra da kendi evime vasıl oldum.

Evin kapısını açıp bir hışım tuvalete koşturduktan sonra, biraz televizyon seyredip yatmaya karar vermiş idim. Hatta hazırlıklarımı tamamlamış, laptopumu kapatmış, USB harddiski laptoptan çıkartmış, sabahleyin çantanın içine tıkıştırılmak üzere masanın üzerinde bırakarak gelinlik kız edasıyla beni çağıran yatağıma doğru yol almıştım ki..

Şeytan mı dürttü, ben mi şeytana pşşt dedim, bilinmez, cep telefonumun şarjını alma gereği hissettim. takayım da pili bitmesin.

Oturma odasında benim pek severek oturduğum bir koltuğum var. Dağınık popolu bir insan olduğumdan dolayı, şarj aleti ve bilumum ıvır zıvırımın olduğu çantayı o koltuğun üzerine bırakmışım. Muhtemelen cuma günü eve geldğimden beri o çanta orada ikamet etmekte idi.

Çantayı kaldırmamla canhıraş bir "Allahhhhhhhhhhh" nidası çıktı benden ki, değme cami esnafı, hatta Ekmek Teknesi'nde Heredot'un ölümüne kankası Ölü bile benim gibi nidayı hayatları boyunca atmamışlardır.

Bir kaç gündür ortalıkta gezindiğini gördüğüm velet sokak kedisi, benim koltuğumu kendine mekan edinmiş! Çantayı kaldırıp onu orda görünce ense kökümden kuyruk sokumuma kadarki bütün omurgalarım sıcak havada buzlu suya değince keman çalan dişler gibi takırdadı, bütün tüylerim diken diken oldu amma velakin yapılacak bir şey yok, kedi kişisi benim en bi sevgili koltuğumu kendine mesken edinmiş bile.

Hemmen kaptığım gibi kedi kişisini camdan dışarı etmek suretiyle kendinden kurtulduğumu zannediyor idim ki.. Camın öbür tarafına bakmayı akıl ettim, bir de ne göreyim, bizim kedi kişisi buraya tekrar konuşlanmış, benim söylenmemin bitmesini müteakip odaya dalmayı bekliyor! Tekrardan uğraşacağız. Hayır, bir şey değil, bu sıcakta kapı pencere örtüp yatmak ve uyumaya çalışmak Mazoşist işkencenin yasal olanı. E zaten bünye ağır, zor nefes alınıyor şahsımca, yapılacak bir şey yok. Bu sefer arka pencereden yallah ettim.

Daha önceden girdiği camı bulması yaklaşık 4 dakikasını aldı veletin, baktım yine pısmış, benim ışıkları söndürmemi beklemekte. Bu sefer işi sağlama aldım, yine kaptım ensesinden, bu sefer doğru banyoya! Viyaklamaları eşliğinde bir güzel yıkadıktan sonra -bu arada yaklaşık 25 dakika uğraştırdı beni kendisiyle, tek başına kedi yıkamak ne zor işmiş!- kurulayıp olduğu yere bıraktım.

Hemen kızkardeşimi aradım. E doğal olarak gecenin saat 00:56 sında arayınca "nooluyo ki?" diye yataktan fırlamışlar kendileri, "sütünüz var mıı?" soruma "gel çabuk, yatıcaz bis!" cevabını vererek benim koşar adım evlerine gitmemi sağlamışlardır.

Sütü sanıyorum beğenmedi velet, yemedi. Ekmek de doğramıştım halbuki, ama yapılacak bir şey yok, akşam iş çıkışı dosdoğru veterinere gideceğiz. aşı maşı yapılacak, bit pire vs var mi anlasilacak, yikadim ama cikmiyomus bu pire denen illet kolay kolay.

Süt beyazı bir kedi yavrusu. sanirim bir kac haftalik ya da bir aylik filan olsa gerek. Adı mı? Her ne kadar çizgili gri olmasa da Mestan!