Klavye Mahsulleri Ofisi

Saat 22.45. Avcılar'a gitmek üzere metrobüs'e biniyorum. Cam kenarında tekli koltuklardan birindeyim. iki önüme 3 kişilik bir grup geliyor, maçtan çıkmışlar, belli. Kendi aralarinda gayet efendi, gayet sessiz bir sohbete daliyorlar. uyudum uyuyacagim.

Bir sonraki durakta kapilar aciliyor ve 20-25 kisilik bir "fanboy" grubu geliyor. Onlar da ayni mactan cikmislar.

tek basinayken hic sesi cikmayan ama 10 tanesi bir araya geldiğinde kolonileştiği için onlardan güç alıp saldırganlaşan mahalle köpekleri gibi, 3 kişilik beşiktaşlı gruba sataşmaya başlıyorlar.

tam birbirlerine girecekken otobüstekiler araya giriyor ve besiktasli cocuklari linc edilmekten kurtariyor.

Bir takimi tutmak guzel bir sey, evet. Ben de besiktas taraftariyim. Ha, takimda kim var kim yok bilmem, gönül bağı diyelim. Ancak sadece bir kez maça gitmişliğim var, o da feyyazlı, sarı metinli beşiktaş zamanıydı, amcamla birlikte gitmiştik.

Takımın fanatiği olmak da güzel bir şey, sonucunda sosyolojideki "aidiyet" olgusunu pekiştiriyor insanda, anlayabiliyorum.

Maç sonrası stadda kalması gereken fanatizmin otobüslere kadar taşmasına anlam veremiyorum.

Bugünün gençleri, o sataşan 18-20 yaşlarındaki çocuklar aynı Galatasaray-Beşiktaş maçına çocuklarını gönül rahatlığıyla gönderebilecekler mi?

Şu anda fanatizm karşısında sessiz kalan galatasaray, fenerbahçe, beşiktaş, trabzonspor, konyaspor veya siirt köy hizmetleri yarın hiç kimse çocuğunu stada göndermeyecek olursa gelirleri nereden kazanacaklar?

Çok yazık.