Büyükçekmece yollarından kurtulup -her Allah'ın günü 105 km yapıyordum!- kendimi bir başka eziyete attım.
Aslında o kadar eziyet değildi, son bir kaç güne kadar.
Efenim, Fatih Sultan Mehmet Köprüsü üzerinde geçiş yapılan 2 yol vardır. Birinci yol, TEM'den devam eden insanların takip ettiği, bol miktarda OGS, KGS ve kart dolum gişesi bulunan, ana yol. Bir de bunların yanında iki şeritten oluşan, yan yoldan gelen insanların çok fazla beklemeden geçiş yapması için yapıldığını düşündüğüm, bölünmüş iki şeritte 1 KGS ve 1 OGS gişesi bulunan tali yol. Bu yolda KGS dolum gişesi gibi bir imkan bulunmamakta.
Hemen her akşam, bir veya iki aracın dangalak, gerizekalı sürücüsü KGS gişesine girer, KGS'si ya hiç yoktur, ya da boştur. Arabadan çıkar, elinde para, arkasında kendisinin KGS'sini kullanıp geçip gitmesini bekleyen insanlardan utanmadan sıkılmadan KGS ister. Genelde de arkada bekleyen insanlar kendisine "Allah belanı versin! Al şunuda bi s.ktir git!" bakışıyla bakarak ellerine tutuştururlar KGS kartlarını. Daha arsız olanlar ise arabadan çıkar, güzelcene dörtlülerini yakar, kapılarını kilitler, KGS dolum gişesine -yasak olmasına rağmen!- gidip KGS doldurtmaya çalışır. Bu süre zarfında sen beklemişsin, benzinden geçtim, kafanın içindeki beynin sıcak suda alatav olmuş yumurta kıvamına gelmiş, bunların hiç umrunda değildir. Çünkü bunlara Yaratan tarafından "akıl" "iz'an" denilen özellikler ihsan edilmemiştir. Genelde bunların eminyet şeridini tıkayan iki ayağı üzerine durabilen evrimleşmiş "yaratık"lardan oluşması da çok şaşırtıcı gelmez bu yüzden.
Çok doluyum çook..
Edit : Bu yazıyı bir kaç hafta öncesinde yazmıştım, düzelir umuduyla, ancak bizim insanımız şeridi tıkayıp arkasından gelen elinde kgs'si ile bekleyen aracın şoförünü "kendi kişisel KGS gişesi" gibi kullanmayı pek sevdiginden hiç bir değişiklik olmadı. Neymiiiş? Bizim insanımız damarlarında dolaşan bu "köylü kurnazı" kanıyla hakikaten "adam olmaz"mış.
]]>Efenim, bildiğiniz üzere, 24 Ekim 2009 saat 17:30 itibariyle günlüğümde bulunan kayıtlara "Çizgi" başlıklı bir girdi eklemiş idim. ("Girdi" mi, "kayıt" mı? bu konuya daha sonra eğilelim)
Bu girdiyi eklememin sebeb-i hikmeti şu: Bundan önceki hayatım ve bundan sonraki hayatım olarak ikiye ayıracaktım. Netekim ayrıldı da. Çizgi'den önce pek asabi, pek lanet bir adamken şimdilerde sopaya yeni takılmış pespembe pamuk şekeri edasıyla geziyorum ortalıkta; bir neşe, bir neşe..
24 Ekim 2009 tarihi saat 17:30'da ağzımdan çıkmış bulunan "Evet!" kelimesi ile ben artık "Evli" olmuş oldum efenim.
Aslında bu kadar ara vermezdim ben de, niyeyse güzel zamanların anlatılacak pek bir şeyi olmuyor; ya da güzel zamanları anlatmak istemiyor insan. Crystal kişisi ve Topluiğne kişisi bloglarına bunca zaman ara verdiklerinde "Bir çocukları oldu kayboldular ortalıktan" diye serzenişte bulunmuş, halt etmişim.
Efenim anlatılmıyor, hep bir "aha bunu günlüğüme yazmam lazım!" edasıyla geziyorsunuz, ancak o "yazmam lazım!"lar o kadar çoğalıyor ki, hangi birini ne zaman nasıl yaptığınızı/yaşadığınızı unutur hale geliyorsunuz.
Bundan sonra "Aha bunu da yazmam lazım!" demeden oturup yazacağım inşallah 
ATV'de yeni bir program yayınlanmaya başladı, "Mektubunuz var!" isminde. Formatı "acının pazarlanması" diyebiliriz. İnsanlar uzun zamandır görüş(e)medikleri akrabaları için mektup gönderiyor, sunucu ve ekibi de bu kişiye ulaşıp tekrar kavuşmalarını sağlıyor.
Efenim, şimdi şunlar geliyor aklıma :
Madem görüşmeye bu kadar istekliydin, neden ATV'nin programına konu olmayı bekledin? Eğer biriyle görüşmeyi bu kadar çok arzu ediyorsan zaten sorun yok; iletişim araçları emrine amade. İstediğin an istediğin ve hatta istemediğin kişilere bile ulaşabiliyorsun bir şekilde.
Görüşmek istemiyordun, niye kalktın geldin programa?
Beyaz cam bu kadar mı insanların hayatında etkili?
]]>Adını "Mestan" olarak belirlemiş idik, lakin, ani bir fikir değişikliği sonucu adını "Pantera Pardus Tulliana" (kısaca Pardus) olarak değiştirdim. Umarım bu ismine alışır kolayca
Bkz . Pantera Pardus Tulliana
]]>Saat 22.45. Avcılar'a gitmek üzere metrobüs'e biniyorum. Cam kenarında tekli koltuklardan birindeyim. iki önüme 3 kişilik bir grup geliyor, maçtan çıkmışlar, belli. Kendi aralarinda gayet efendi, gayet sessiz bir sohbete daliyorlar. uyudum uyuyacagim.
Bir sonraki durakta kapilar aciliyor ve 20-25 kisilik bir "fanboy" grubu geliyor. Onlar da ayni mactan cikmislar.
tek basinayken hic sesi cikmayan ama 10 tanesi bir araya geldiğinde kolonileştiği için onlardan güç alıp saldırganlaşan mahalle köpekleri gibi, 3 kişilik beşiktaşlı gruba sataşmaya başlıyorlar.
tam birbirlerine girecekken otobüstekiler araya giriyor ve besiktasli cocuklari linc edilmekten kurtariyor.
Bir takimi tutmak guzel bir sey, evet. Ben de besiktas taraftariyim. Ha, takimda kim var kim yok bilmem, gönül bağı diyelim. Ancak sadece bir kez maça gitmişliğim var, o da feyyazlı, sarı metinli beşiktaş zamanıydı, amcamla birlikte gitmiştik.
Takımın fanatiği olmak da güzel bir şey, sonucunda sosyolojideki "aidiyet" olgusunu pekiştiriyor insanda, anlayabiliyorum.
Maç sonrası stadda kalması gereken fanatizmin otobüslere kadar taşmasına anlam veremiyorum.
Bugünün gençleri, o sataşan 18-20 yaşlarındaki çocuklar aynı Galatasaray-Beşiktaş maçına çocuklarını gönül rahatlığıyla gönderebilecekler mi?
Şu anda fanatizm karşısında sessiz kalan galatasaray, fenerbahçe, beşiktaş, trabzonspor, konyaspor veya siirt köy hizmetleri yarın hiç kimse çocuğunu stada göndermeyecek olursa gelirleri nereden kazanacaklar?
Çok yazık.
]]>Artık tek yaşamaya başladım. Hem de uzunca zamandan beri.
Her ne kadar tek yaşayanlardan "Banyodaki tek diş fırçası" konulu geri bildirimler gelse de, ben aslında olayın o kadar da vahim olmadığını düşünmekteyim. Yani yalnızlık da bir tür terapi bazı bünyelere, sanırım ben de bu bünyelerden biriyim, kafamı dinlediğimi hissediyorum.
Zorlukları yok mu? var tabi. Sonucunda zemin katta olunca, ister istemez mahallenin tüm börtü böceği evinizde misafir etmek durumunda kalabiliyorsunuz. Herşeyden önemli olan bu bence. Kendini "pis" hissettiriyor yahu, bunun ötesi yok(muş). Hani karıncalar filan neyse, onları 4. ya da 44. kattaki evde bile görebiliyoruz, nerden çıkarlar, nasıl bulurlar bilmem, ama bir şekilde işlerini halledip mutfakta gözden ırak bir köşede kendi kolonyal dünyalarını kuruveriyorlar.
Bu konuya nereden geldim? Malumunuz üzere bahar geldi, börtü böcek de arz-ı endam etmeye başladı. Benim de evimde bu börtü böcekten yeteri miktarda mevcut.
Eve ilk taşındığımda bir operasyonla köklerini kurutmuş idim. Ancak geçen zaman onların benden inatçı olduklarını gösterdi. Her tarafı bol miktarda hani şu reklamları yapılan banyoyu istila etmeye hazır mikrop ordusuna karşı önlem olarak gösteren çamaşır suyuyla sildikten ve bütün delikleri kapattıktan sonra derin bir nefes almış, keyfime bakmaya başlamıştım.
Ancak baharın gelişiyle birlikte bu böcek kişileri yine kolonilerini alıp gelmiş durumdalar haneye. Tekrar bir operasyon yapmam gerekecek lakin vakit yok, artık 2 mayıs bahar bayramı ertesi evimi şu "ziyaretçiler" kılıklı vatandaşların istilasından kurtarmam lazım.
1 mayıs deyince.. Bu sene 1 mayıs da yurt çapında ve Kuzey Kıprıs Türk Cumhuriyeti'nde törenlerle kutlanacak. Geçen seneki 1 mayıs'a bir işçi kardeşimiz damgasını vurmuştu, gazetelerde boy boy sırılsıklam ıslanmış ve bayılmış halde fotoğraflarından biliyorum.
İster adı "Bahar Bayramı" olsun, ister "İşçi Bayramı", bu sene umarım sorunsuz, provokasyonsuz bir 1 mayıs yaşarız.
Aslında 3 gün tatil.. Bir minik tatil planı mı yapsam nedir?
]]>Bilgi Teknolojileri ve iletisim Kurumu(BTK) önderliginde, erisim ve yer saglayici firmalarla birlikte, internet güvenligine tehdit olusturan ve internet kullanicilarina ait kaynaklari suiistimal eden konulardan olan, istem disi elektronik postalarin (SPAM) etkileri ve nasil engellenebilecegine yönelik olarak çalismalar kapsaminda TTNET ile birlikte bir pilot uygulama gerçeklestirilecektir.
Bu baglamda BTK’nin istegi üzerine ülkemizin önde gelen Servis Saglayicilari ve TTNET yetkilileri ile yapilan toplanti sonucunda;
Ülkemizin uluslararasi bilisim arenasindaki imajini güçlendirebilmek ve ayni zamanda internet güvenligini olusturabilmek amaciyla istem-disi e-postaya karsi, yurt genelindeki internet abonelerinin tamamina yakinini temsil eden ADSL internet abonelerinden dinamik IP kullananlari kapsayan çözüm modeli taslagi TTNET tarafindan BTK’ ya sunulmustur.
Istem disi e-postalarla mücadeleye yönelik olarak e-posta haberlesmesinin 25. Portun kapatilarak 587. Port üzerinden yapilmasi hususlarinda görüs alisverisinde bulunulmustur.
Bahse konu toplanti sonucunda;
25. Portun kapatilip 587. Porta geçilmesi konusunda TTNET ve yer saglayicilarin da katilimiyla pilot bir uygulama yapilmasi hususunda karar alinmistir
Alinan bu kararla birlikte; pilot çalismanin yapilacagi iller olan;
Aydin, Bayburt, Diyarbakir, Giresun, Gümüshane, Ordu, Rize, Sivas, Tokat, Trabzon’da 15 Nisan 2009 tarihi itibariyle, e-posta gönderiminde kullanilan 25. Portun kapatilarak, yerine 587. Portun açilacagini ve bu sebeple gerekli ayarlarin yapilmasi, aksi takdirde e-posta göndermede sorun yasanabilecegini, 15 Nisan 2009 tarihinden itibaren Nisan ayi sonuna kadar asamali olarak her biri 65.000 adetlik 4 adet IP blogundan olusan yaklasik 256.000 IP adresinin 25. Porta ISS olarak TTNET tarafindan kapatilacagini, tüm internetten kullanıcılarına duyurulur.Konu ile ilgili daha detayli bilgi için 4440375′i arayip 5 tusuna basarak ulasacaginiz Müsteri Temsilcisi’nden destek alabilirsiniz.
Port Degisikliginden Etkilenmeyenler
Kaynak : www.tuks.org
]]>Biz cocukken de insanlar "nerede o eski bayramlar" teranelerini yaparlard?, demek ki devirke birlikte insanlar de?i?tikçe bu "nerede o eski bayramlar" soylemi hiç bitmeden ku?aklardan ku?aklara yay?lacak.
Gariptir, bu bayram telefonum pek suskun.. Hadi mesaj göndermek / telefonla aramak ücretli, insanlar böyle bir ?ey için ceplerinden para ç?kmas?n? istemiyorlar, hem kriz de var, kap?dayd?, bütün ha?metiyle içeri girdi, giriyor girecek derken..
bakiyorum insanlar MSN'den de mesaj gondermemisler. E-posta adreslerimde de bir ?ey yok. Ne zaman ki MSN listeme bakiyorum, o zaman farkediyorum aci gercegi: Herkes ki?isel ileti k?sm?na "Iyi bayramlar" yaz?p b?rakm??. Ki?iye özel, üzerinde emek harcanm?? bir e-postadan geçtim, bulk olarak gönderilmi? bir bayram kutlamas?na da fit olaca??m.
Ü?engeçli?in bir s?n?r? olmas? gerekli; insanlar bu kadar birbirlerini umursamazlarken nas?l "ili?ki"ler devam ettirilebilecek, tart??ma konusu do?rusu.
Neyse, boyle tats?z bir bayram yaz?s? yazmak istemezdim ama, oldu bi'kere..
Cümleten bayram?n?z? kutlar?m.
]]>
Zevk alarak izledim, imdb'deki puanı 6.4, kesinlikle fazlasını hakediyor.
]]>Klasik bir "anne kuzusu" hikayesi değil, aksine anasının gözü bir oğlanın anası evlenmesin diye yapmadığını bırakmaması ve bir anda sihirli bir değnek değmişçesine herşeyi toparlamaya uğraşması olarak nitelenebilecek bir film. Boş vakitlerde izlenebilir, süper düper bir komedi diyen yalan söyler, en azından ben o kadar hoşlanmadım "komedi" kısmından. Belki de online olarak izlemiş olmanın verdiği bir şeydir, kaliteli bir kayıtla izlemekte fayda olabilir. Ama film aynı film, gülemeyeceksiniz, üzgünüm. Zaten IMDB de 4.9-değmez olarak notunu vermiş.
Hikayesi : Joe, oğlu Jefferey ile birlikte yaşamaktadır. Bir gün bir konuşmacıya aşık olur. Oğlu Jefferey bu birlikteliğe kesinlikle onay vermeyecek ve birlikteliğe engel olmak için elinden geleni yapacaktır.
]]>Telefonda konuşuyorum sevgilimle. Carrefour'da dolaşıyormuş. "Hayırdır?" dedim, "mendil arıyorum" dedi.
Önce bir mana veremedim doğal olarak. "Ne yapacaksın mendili?"diye sorunca bu sefer o şaşırdı. "Çocuklara vermek için" dedi.
"Selpak" kolaylığına o kadar çok alışmışız ki, kenarında iki bant olan büyük kare bez mendilleri çoktan unutmuşuz, belki belki damatlık takımlarda kalmış hoş bir anı haline gelivermiş.
Biz çocukken bayramlarda ellerini öptüğümüzde para vermek yerine erkek çocuklarına çorap, kız çocuklarına da kenarı pembe bantlı mendiller verirlerdi. Neden böyle yaptıklarını hala merak ederim. Muhtemeldir ki, o dönemde çocuklar gerçekten "gözü açılmadık sığırcık yavrusu" kıvamında olması hasebiyle paradan "anlamayacakları" düşünüldüğünden, böyle bir çözüm bulunmuş -ki bence çok da efektif bir çözüm, sonucunda parayı o zamanlar "yemeyi" beceremeyip ıvır zıvıra bir dünya para harcatmak yerine, çorap gibi "kullanılabilir" bir şey verilmesi gayet akıllıca.
Ancak şöyle bir soru geliyor aklıma : hadi erkekler çorap, kullanıyorlar. Kızlara neden mendil, sulugöz oldukları için mi?
bu da bayram kılçığı olsun, ortaya atmış olayım.
Herkesin bayramını en içten dileklerimle kutlarım.
]]>Bugünkü Sabah gazetesinde Mehmet Barlas vakti zamanında benim de çok takıldığım bir konuya parmak basmış :
"Sadece Dizi izleyerek kültür oluşabilir mi?" sorusunun cevabını aradığı yazıda, Reşat Nuri'nin, Halid Refiğ'in eserlerinin tabiri caizse "Kırpıp kırpıp yıldız yaparak" sinematize edilmesine korkuyla yaklaşmakta. Benzer korkuları Selim İleri de Zaman'daki köşesinden dillendirmekte.
Ben de haddim olmayarak tartışmaya başımdan geçen bir olay ile katılayım istedim.
1994 yılı.. Pendik Halk Eğitim Merkezi bünyesinde bilgisayar programcılığı eğitimi veriyorum. Öğrencilerimin birazcık olsun hayal güçlerini kullanmaları gerektiğini düşündüğümden, onları zorlayarak bir şeyler yaptırtmanın peşindeyim, ancak, ne mümkün!
En sonunda delirdiğim bir dersin son beş dakikasında tahta kalemini bıraktım, sohbete başladım öğrencilerimle.
Öğrenci dediğim, 15 yaşından 37 yaşına kadar çeşitli profillerden insanlar. ortalamaya göre yaşlı olanlar çoğunlukla şirketlerin ya da belediylerin çalışanları, "beleş" olduğu için gelmişler.
Sırayla herkese soruyorum en son ne zaman kitap okuduğunu.. Gençlerden umut yok, belki ihtiyarlar okur düşüncesiyle onlara geliyorum, ancak onlarda da hayat yok. En son bir tanesi son noktayı koydu :
"Hoca, ne gerek var ki kitap okumaya, televizyon izliyoruz ya!"
Olayın vehameti aslında burada gizli sanırım, belirli bir yaşın üzerindekileri örnek alan çocuklar gittikçe okumaktan uzaklaşıyor, TV karşısında ve kalitesiz ve "bedavadan bile ucuz" yapımları seyrederek dejenere oluyorlar. Asıl tehlike bu bence, ve bu tehlike iki TV dizisinden daha vahimdir.
]]>Bir zamanlar IRC (Internet Relay Chat) dedigimiz sohbet sunucularında benim de fink atmışlığım vardır.
Takılmış olanlar bilir, bir zamanlar Türkçe klavyenin olmayışı, bir de dünyanın dört yanından yazan insanların senin yazdığını kendi bilgisayarında doğru olarak görüntüleyemeyişi nedeniyle Türkçe harflerin kullanımından kaçınırdık. Benim de zaman zaman yazdiklarimi Turkce harfler kullanmadan yazmamin sebebi de orada edindigim aliskanlik nedeniyledir. (son cumleyi turkce harfler kullanmadan yazdim, kaciniz farkettiniz?)
Gelmek istediğim nokta bu değildi aslında. O dönemin sonlarına doğru yeni bir tarz türemişti chat ortamında. İnsanlar yazmak istediklerini boşluk tuşu yerine enter tuşunu kullanarak yazar olmuşlardı.
Örneğin
ben
şimdi
burada
bir
denemesini
yapıyorum.
Bunun gibi yazılmış bir yazının bence okunabilirliği ciddi anlamda düşüyor, ya da ben bu şekilde yazılmış yazıları okuyamıyorum diyeyim.
Bir kısım köşe yazarlarına bakıyorum. adam neredeyse her bir satırda bir cümleyi yazıp her cümlenin sonuna bir yıldız koyarak bölüyor.
Koca bir sayfada anlattıkları tek bir olay hakkkındaki düşünceleri, lakin o kadar paramparça yapıyor ki, başında ne yazdığını unutur hale geliyorsunuz.
Benim bildiğim ve okulda bize öğretilen, iki farklı görüş/düşünce/olay anlatılacaksa ya da bölümler arasının belirginleşmesi gerekiyorsa o zaman kullanılır.
Ama şimdi, bütün gazetelerdeki kerli ferli köşe yazarları bunu yapar hale geldiler, oldu olacak demin yapığım gibi yapın yahu!
Gazete okumaktan da nefret edeceğim neredeyse.
]]>Akşam yorgun argınsınız. Mecidiyeköyden Etiler istikametine gitmeniz gerekiyor, arabaniza/taksiye biniyorsunuz. Ancak o da ne, Astoria'nin uzerinde bulundugu yol kilit durumda. Anlam veremiyorsunuz, herhalde kaza oldu diyorsunuz. Dakikalar geciyor, hala kilit durumda. Arada 1 metre ilerleyip 5 dakika bekliyorsunuz, en sonunda Astoria'nın olduğu yolun üzerinde bulunan kavşakta durumu farkediyorsunuz.
Konser var, sahne kurulmuş, Allah yapanın da, yaptıranın da cezasını versin!
Madem böyle bir organizasyon var, neden yol kapatılmıyor da insanlar o trafikte lanet olası yolu kullanmak ve geri dönmek zorunda bırakılıyor?
Ne de olsa Türkiye.. Ne de olsa Türk insanı yayık gibi, ne koysan çalkalıyor, degil mi!
Bütün cinlerim tepemde, sinirden beynim zonkluyor.
]]>Efenim bildiğiniz üzere, şahsıma ait, sonradan olma bir adet Renault Twingo`m var. 1999 model, saks mavisi renginde, gayet bücür bir görüntüsü olduğundan ismi `bücür` kaldı garibanın.
Efenim şimdi bizim bücür, son zamanlarda pek sorun çıkartmaya başlamış idi. Direksiyon ışığının yanmasından sonra, eşin dostun tanıdığı olması hasebiyle bir mekanikçiye yolumuz düştü malesef.
Niye malesef diyorum? anlayacaksınız.
Şimdi ben biraz pipirikli bir adamım. Bu yüzden hani `sakındığın göze çöp batarmış` ya, benimki de öyle biraz, arabada en ufak bir sesi dahi farkedip acaba nesi var sorusu eşliğinde yolda gitmeye pek bir alışkınım.
Yolda giderken gösterge panelinin `0` ı göstermesini müteakip başlayan (ancak bunun belirli bir frekansı malesef mevcut değil; canı nasıl isterse o şekilde hareket ediyor, bazen hiç yapmıyor, bazen de 30-40 metrede bir gösterge sıfırlanıyor) bir elektrikli direksiyon sisteminin abuklaması sözkonusu. Elektrikli direksiyonların özelliği hız `0` a yaklaştıkça hafiflemesi, hız yükseldikçe ağırlaşması iken, benim bücürde araba dururken bu arıza oluştuğunda direksiyonu çevirmek için ciddi bilek gücü lazım, yüksek hızda da direksiyon boşta sanki.
İşte bu sorunun çözümü olsun diye 2 kez eşin dostun tavsiye etmiş bulunduğu mekaniğe gittim. Adam baktı, her seferinde `tamam oldu abi` deyip beni gönderdi göndermesine, ancak her yola çıkışımda ben tekrar bu arızayı yaşamak zorunda kalınca, artık buna bir `dur` demenin vakti geldiğini düşündüm.
Son kez bücürü mekaniğe bırakıp `ne yapılması gerekiyorsa yap, değişmesi gereken bir şey varsa konuşalım` dedim. Bizim mekanik, bir başka mekanikle görüşmüş, efenim eğer yenisini takacak olurlarsaymış 1.850 YTL imiş, ama gerek yokmuş, 750 YTL karşılığında yenisi gibi yapabilirmiş.
Oynatmaya az kaldı, doktorum ner`de?
Bunu duyunca ben tabi `olduğu gibi bırak, hiç bir şey yapma, aldığın yere bırak, satıyorum arabayı!` deyip telefonu kapattım. ertesi günü arabayı almaya gittim.
Gittim gitmesine de, yeni bir fatura, bu sefer `olmayanı oldurduk, arada yyyyyy abi olmasa yapmazdım, 150 YTL versin yeter` şeklinde bir cevap..
Ölür müsün, öldürür müsün..
Be adam, madem 150 YTL`ye yapılabilecek bir şeydi, neden 750 YTL fiyat çekiyorsun. Madem 750 YTL`den ucuza yapılmayacak bir şeydi, neden 150 YTL`ye fit oluyorsun, manyak mısın?
diyemedim tabi adama, adam yok çünkü. Anahtarı aldım, arabaya oturdum, o da ne.. Bücürün direksiyon arkasındaki gösterge panelinde bir yer yanmış! yani açıkça yanmamış ya solüsyonla ya da ısıyla bir şekilde kavlanmış.
Hemmen bizim şirketin en bi amansız şoförlerinden Erdinç`i buldum, sağolsun şirketin arabalarına bakan yere yönlendirdi.
Şu anda hala diagnostik testi devam ediyor. Yarın sabah sanırım bir cevap dönebilecekler, bu adamların verdiği zararı da kapatabileceğiz umarım.
]]>Yine yeni yeniden..
Amma çok yazdım bunu da yahu; her sene mutlaka bir "yine yeni yeniden" seremonisi yapar oldum, aslında iyi bir şey bir yandan bakarsan ama diğer yandan bakınca hiç de güzel bir şey değil, devamlı ev değiştirip hiç bir yerde arkadaş edinememiş çocuklara dönüyorum böyle de.
Güzel şeyler oluyor evet. Ama youtube kapalı.
Bu konuda söylenecek çok şey var. Youtube neden kapalı? videolardan birinin birilerinin kanına dokunduğu için, yasaklanıyor. Olmamalı mı? olmamalı bence ama hadi oldu diyelim, koskoca bir domaini yasaklamanın alemi ne? yani içerisinde bir tek hırsız çıktı diye bütün istanbul'u ablukaya almak gibi bir şey bu, mantıksız ve manasız!
Bu işin olur tarafı yok mu? var tabi. Kişisel denetim yaptırtmayı beceremiyorsan, hiç olmazsa url filtreleme yaptırt, ama nerdeee, bizimkiler alışmışlar kökten kopartmaya, tamam bir video kötü, youtube'a erişimi engelleyelim.
Devekuşları gibiyiz, kafamızı kuma gömünce her şeyin güzel olacağını varsayıyoruz. Dötümüz açıktaymış, ne gam!
Bu arada şu döt meselesine de girmek lazım.
Rivayettir, Can Yücel, bir bakana mı, birilerine "g.t" dediği için mahkemeye verilmiş. Hakimin ilk sorusu "savunmanız?" olunca, bizimki başlamış, "hakim bey, bizim köyde göte göt derler" diye. Hikaye de şu:
Hasan ağa, köyün ileri gelenlerinden. Bir gün çok hastalanıyor. Köyün ileri geleni olduğu için apar topar şehre, hastahaneye götürüyorlar. Konsültasyon sonrası doktor reçeteyi yazıp ellerine veriyor, tam kapıdan çıkarlarken de tembih ediyor :
"Anüsten uygulanacak, ağızdan alınmayacak!"
köylü ne bilsin anüs ne, ama soramıyor da. Köye geri dönüyorlar, ellerinde bir kutu fitil, ancak bu fitilin ne yapılmayacağını biliyorlar bilmesine de, ne yapılacağı konusunda kimsenin bir fikri yok. Muhtar efendiye arattırıyorlar ilkin, doktor yine aynı şeyi söyleyip kapatıyor telefonu. Sağa sorduruyorlar yok, sola sorduruyorlar yok. Anüs neresi, kimse bilmiyor. tekrar muhtara gidiyorlar, etme eyleme diye. muhtar kızdıracaksınız adamı diye diye telefonu tekrar açıyor, bu sefer "makatından uygulayın" diyor doktor. Yine kimsede ses yok. araştırıyorlar, kimse bilmiyor makat ne?
tekrar geliyorlar muhtara. Muhtar "bakın" diyor "iki seferdir arıyoruz adamı, küfredecek bize" ama yine de arıyor. doktorla konuştuktan sonra kıpkırmızı bir suratla kapatıyor telefonu. kendisine bakan köylülere dönüp:
"Ben demedim mi size? Çok kızdı çok! Alın o fitili, götüne sokun dedi!"
Neyse, bunu yazdiktan ve havayı bu şekilde biraz olsun yumuşattıktan sonra -bunca zamandır yazmamış olmamın kefareti olur ümidiyle- arz etmeye devam edelim.
Güzel şeyler oluyor demiştik, evet, güzel bir şey oldu, sanırım bu sene itibariyle ben üniversiteliyim!
Her ne kadar anadolu üniveristesi açık öğretim fakültesi işletme öğrencisi olacak olsam da, bana 4 yıllık "fakülte" eğitimi verecek mi? verecek. sonrasında master imkanım -kullanmayacak olsam da- var mı? var. Tamam işte, bu kadar, bundan iyisi Şam'da kayısı yahu. Gram ders çalışmadan girilebilecek en güzel yere girmiş olacağım, daha ne olsun ki?
Bücüre çok fena alıştım.
Bücür, benim arabamın iki adından biri. diğeri "Twinkie", bloglardan birinden arakladım, çok hoşuma gitti. 1999 model, yazın sıcaktan kurdeşen döktüren, yokuşlarda bayılan, kendi bayılmadığı zamanlarda beni bayıltan ama BENİM olan arabam. Yine yeni masraflar kapıda, zaten ona çalışır olduk
Ama yine de üstüne binip tıngır mıngır gidiyor olmak çok güzel, istediğin yere istediğin zaman gidebilmenin rahatlığı harika.
Bi' güzel şey daha var, ama onun zamanı var, o yüzden söylememem lazım 
Uzun zamandır, beklediğim filmdi, her ne kadar ben müzikal olacağını düşünmemiş olsam da, keyif aldığım bir film seyrettim diyebilirim. Kimi zaman şarkılara eşlik ettik, kimi zaman ağlama noktasına getirdi -winner takes it all. hülasası çok söylenecek bir şey yok, Meryl Streep tam şarap olmuş, yeteneğini konuşturuyor, gençken de güzel şeyler yapardı, şimdi anne pozları pek yakışmış kendisine. Bayıla bayıla izledim diyebilirim.
Her ne kadar sevgilime "müzikalmiş.. böyk! bilseydim gelmezdim!" mealinde şeyler söyleyip zıvanadan feci halde çıkartmış olsam da, gerçekten keyif aldım, sonrasındaki takriben 2.0 saatlik tartışmamız da günün tatlısı olarak kişisel tarihimizde yerini aldı.
Yazamıyorum, imdat!
]]>Hırvatistan'ı ezip geçtiğimiz şu dakikalarda ben de bir sevincimi paylaşmak istiyorum. Sevinç de değil aslında, keyif demek daha doğru olacak.
Bilenler bilir; bu sitenin eski halinde, bir de Pardus köşesi vardı. Bu Pardus köşesinde Anadolu Parsı ile ilgili bilgileri yazmayı vikipedi'ye bırakmış, elimizden geldiğince Pardus kullananlara, kullanmayı düşünenlere yol göstersin istemiştik. Ancak gerek benim iflah olmaz üşengeçliğim sonucu bir türlü güncellenemeyen bir bölüm oldu. Şimdi artık Google'in tozlu raflarında yerini çoktan aldı.
Tabii bunlar "2008" den önce idi.
Yeni laptopumu aldığım gün, yahu dedim o kadar para verdik kullanalım bari Vista'yı.. Elin oğlu yapmış, biz de malum, ödemiş bulunduk artık, kullanalım..
Lakin, ne mümkün! Herşeye bir soru sormasına mı yanarsın, soru sormazdan önce gıpgıcır laptopumu Ereğli demir Çelik fabrikalarına yeni yapılmış ocak gibi ısıtmasına mı yanarsın..
1 GB ram bellekli HP 6710B bilgisayar, işlemcisi o kadar iyi olmasına rağmen fırın! Yazın sıcağında kucaktaki bilgisayarda çekilecek dert değil!
en son Checkpoint'in Vista versiyonunu kuramamayı da başarınca, lanet olsun deyip öylesine kullanmaya başladım. daha doğrusu kullanamamaya..
Bilenler bilir, bilgiişlemciyim. Dolayısıyla elimin altında zibilyon tane program var, zibilyon tane farklı sisteme destek veriyoruz. Bu sistemlerin içinde bir türlü yerini alamayan bir sistemdi *nix sistemler. Benim de itinayla ve inatla her kullandığım kişisel bilgisayarıma iki bölüm halinde 1. XP 2. Pardus alışkanlığım vardı.
Yeni nesil bilgisayarlarda XP yükleyememe gibi bir dert mevcut, SATA girişli harddiskleri algılayamama gibi bir dert. Vista için performans güncellemesi yapmışlar da, o yüzden BIOS içinde bilmem ne bölümündeki bilmem hangi ayarı değiştirecekmişim. Yok ya!
Vista'yı iki kere kurduktan ve yukarda belirttiğim sebeplerle lanet olsun dedikten sonraydı, 2008'in pek yakın bir zamanda indirilebilir hale geleceğini www.ozgurlukicin.com adresinde okumuş idim.
Beklediğime değdi mi? KESİNLİKLE!
CD imajını bir CDye kaydettikten sonra ilk açılışta yalan yok dua ettim herhangi bir sorun çıkartmasın diye. Linux'un, SATA spesifikasyonu ile bir türlü anlaşamadığını arkadaşların denemelerinden biliyordum. Gerçi kaybedeceğim bir şey olmadığından, gönül rahatlığı ile girişebilirdim işe.
kurulum, bahsettiğim laptopta 45 dakikaya yakın sürdü. ben bir yandan sürücü aramalarına başlamayı düşünürken, bir de baktım ki restart etmiş kendisini ve login ekranına gelivermiş!
Çok cicili bicili hazırlanmış, gerçekten güzel tasarımları olan pardus, benim ekranımın 1680x1050 olduğunu sorunsuz olarak tanımış, o şekilde login penceresini getirmişti. Şifremi girdikten sonra Kaptan karşıladı beni, kişisel üç-beş ayarı yaptıktan sonra her zamanki gibi tanımadık bir sürücü var mı diye bakmaya geldi sıra.
Hayret, işleyişi sağlayacak araçların tümü yüklenmiş olduğu gibi, neredeyse bütün sürücüler de tanınmıştı!
Alfa sürümü olduğu için korkarak yüklemiştim, gerçi bir kaç gün restart edememe, donma-takılma gibi sorunlar yaşattı; doğrusu bu. Ancak son güncellemeleri yaptıktan sonra süper bir sistem haline geldi. Bunun için harcadığım süre? 45 dakika!
Vistanın yüklenmesi: 45 dakika. üzerine HP'nin cd'lerinin yüklenmesi: 1 saate yakın. üzerine güncellemeler: 1 saate yakın. Elde var? sıfır!
Tübitak UEKAE gerçekten süper bir iş çıkartmışlar, Erkan Tekman'ın liderliğindeki "bizden", "bizim çocuklar", yani Pardus ekibini can-ı gönülden kutluyorum.
neler var neler yok diye merak ediyorsanız:
]]>Blog yazmaya 2006 yılında başladığımda, etrafta bu kadar çok blog yoktu. Hatta o zamanlar "kendi blogunu kendin yap" tarzı bir çalışma da yapmıştım. En beğendiğim yazar ise -şu aralar bir giyim mağazasının yöneticiliğini yaptığı haberini aldığım- "Eşekbaşı"ydı.
Sonra arkası geldi. Crystal's Dreams, Atonica,Amerika'dan gelen ses taurus , biyonik kedi, gayriye, İine gibi bir çok blog. Hepsini severek okudum. bu dönemde ben de çok yazıyordum, ancak sonraları b2Evolution'un saçma sapan davranışlar sergilemesi -yeni versiyonu yüklediğimde aptallaşan türkçe karakterlerle uğraşamadım- yüzünden lanet olsun diyip Wordpress'e geçiş yaptım.
Her ne kadar eski versiyonları da sunucuda tutuyor olsam da, bir yere kadar tutabildim ve bir sinir akşamı sonrası hepsini uçurdum. uzunca bir süre yazmayı da bıraktım.
Daha sonra kimse beni okumaz oldu, yazmıyordum çünkü. Şimdilerde yine yazasım var, okuyasım da var, ancak o zaman edinilmiş çevre bir anda kaybolup gitmiş. Elde kala kala o zamanlardan 3-5 kişi kalmış. Bir kısmı da bloglarını "kamu" ya kapattıklarından erişilmez olmuşlar. Sadece kişilere link verip okutmayı yeğleyenler de var aralarında. Herkes kendine göre haklı nedenlere sahiptir tabii ki.
Ben buraya nereden geldim ?
Evet, hatırladım. Aslı'nın blogunda konuya dair serzenişini okudum.
Ben blog kardeşliği olayına hep şu şekilde baktım :
Sidebar'da bulunan insanlar, benim kendimden bir şeyler bulabildiğim, yazım tarzlarını beğendiğim, kendine dair, hayata dair farkındalıkları olan, hepsi birer kan-can sahibi "insan"lar. Bunların oraya giriş şekli benim "hadi yaaaa! ben de böyle düşünüyorum" olabileceği gibi "Hmm... ben hiç böyle düşünmemiştim ya!" şeklinde de olabiliyor. Dostlar, arkadaşlar dışında kalan "okunası insan"lar bu şekilde yerlerini alıyorlar sidebar'da.
Biri beni listesine eklemiş, sevinirim. Listesine eklemeyen de eklememiştir, bu kadar basittir. Bir zaman ekliydi de şimdi ekli değil mi? onun da canı sağolsun yahu, böyle ufak tefek meselelere kafamızı takmanın manası ne ki?
Şurada iki satır bir şeyler karalamanın zevkine varmış olan biri zaten bunu bu şekilde algılayacaktır diye düşünüyorum. Tam tersi düşünenler yok mu? vardır tabi. Zaten Aslı bunları da yazısının içinde gayet güzel bir şekilde anlatmış
Diyeceğim o ki, blog yazarı olmak ya da olmamak.. blog okumak ya da okumamak.. bence bütün mesele bu. Endirekt dahil olunmuş hayatları paylaşmaktan zevk alınmıştır ya da alınmamıştır. Yoksa bana ne CrystalsDreams'ın kırmızı "pisiklet"inden!
]]>En sonunda beklenen oldu ve bahar arz-ı endam etti dünyamıza. Cemrelerin düşmesini müteakip bastıran yağmurlar yüreğimize biraz su serpse de -malum önümüzde kuraklık var, gerçi 2100 yılında filan olacakmış ancak eski bir kızılderili atasözünde ne demiş? "Dünya bize atalarımızdan miras kalmadı, biz onu torunlarımızdan ödünç aldık". işte bu yüzden dikkat etmemiz gerekiyor her şekilde. Musluğu açık bırakmayalım falan fıstık.
Ne diyorum ben yahu, bu kadar sosyal mesajın ne gereği var ki..
Bahar geldi evet. Uçurtmaları uçurduğunuz zamanları hatırlar mısınız bilmem, biz o konuda şanslıydık biraz. Babam bizi bahar geldi miydi hiç uçurtmasız bırakmazdı. Koca koca uçurtmaları yapar, saatlerce uğraşırdı, ancak ben yine de babamın süpürge saplarından yaptığı minicik uçurtmaları severdim. düz beyaz bir dosya kağıdından bile çıkartabilirsiniz, işi bilen biri varsa etrafınızda
Neyse, sadede gelelim. Babam emekli olduktan sonra akşamları tekrar uçurtma yapmaya merak saldı. Kıştan beri uçurtma yapıyor adam, bahara hazırlık yapıyormuş. Benden de bir katkı olsun, buradan arkadaşlarıma duyurayım istedim. Eğer güneşli ve rüzgarlı bir bahar gününü uçurtma uçurarak geçirmek istiyorsanız hemen bir yorum atın, halledelim, istediğiniz özellikte uçurtmanız evinize gelsin
Türkiye'de iyi şeyler de oluyor..
Bunca gerginliğin, bunca üzerimize serpiştirilmeye çalışılan umutsuzluğun, gamın kasavetin arasından hepsine inat, Mehmet'ler yaptıklarıyla göğsümüzü kabartıyor.
(Sabah gazetesi, 13 Nisan 2008 Pazar, "Tarladan çıkan matematik dehası")
]]>Türkan Sait Yılmaz Anadolu Lisesinde, dersine girmediği bir sınıfın öğrencilerine iki yıl önce öğretmenleri hasta olduğu için karnelerini dağıtan matematik öğretmeni Osman Avcıoğlu'nun dikkatini, karnesindeki bütün derslerden tam not almasına rağmen takdir belgesi verilmemesine sesini çıkarmayan bir öğrenci çekti.
Bu öğrencinin adı, geceli gündüzlü çalışarak birlikte hazırladıkları projeyle bir yıl sonra TÜBİTAK tarafından düzenlenen ''Ortaöğretim Öğrencileri Arası Araştırma Projeleri Yarışması''nda birincilik kazanacakları Mehmet Yılmaz'dı...Mehmet Yılmaz'ın içindeki ''matematik cevheri''ni keşfeden Avcıoğlu, başarılı öğrenciye ABD'de düzenlenen ''Dünya Bilimsel Proje Yarışması''na katılmaya hak kazandıran süreci şöyle anlattı:
''TÜBİTAK'ın proje başvurularını görünce, 'Biz de acaba Mehmet ile bir şeyler yapabilir miyiz?' diye düşündüm. Mehmet ile çalışmalarımıza başladık, gecemizi gündüzümüze kattık, emek harcadık. Gece 02.00'lere kadar çalıştık, sabah erkenden yeniden başladık. Bu emeklerin neticesinde Mehmet, 'R2'de Maksimum Metriği ve Konikler' projesiyle TÜBİTAK'ın 2007 yılı Ortaöğretim Öğrencileri Arası Araştırma Projeleri Final Yarışması'nda matematik dalında birinci oldu.Mehmet'in projesi, ayrıca, 11-17 Mayıs tarihlerinde ABD'nin Atlanta kentinde yapılacak INTEL-ISEF Uluslararası Bilim ve Mühendislik Olimpiyatı'nda Türkiye'yi temsil edecek 3 proje arasında yer alıyor. Mehmet'in burada da bizi en iyi şekilde temsil edeceğine inanıyorum.''
ANADOLU'DA NİCE MEHMETLER VAR
Mehmet Yılmaz'ın, TÜBİTAK'ın yarışmasında birincilik kazanan projeler arasında bir ilçede öğrenim hayatını sürdüren tek öğrenci olduğuna işaret eden Avcıoğlu, genç yeteneklerin ortaya çıkarılması konusunda meslektaşlarına şu tavsiyelerde bulundu:
''Bu iş sadece büyük şehirlerde olmaz. Bizim kırsal bölgelerimizde, nice işlenmemiş Mehmetlerimiz var. Hatta kırsal bölgeler, şehirlere göre avantajlı. Şehrin karmaşası içerisinde çocuklarımızın kafaları da karmakarışık olabiliyor. Ama kırsal bölgelerdeki Mehmetlerimizin zihinleri işlenmeye hazır bizi bekliyor.Öğretmenlik, sadece sabah 9'da okula gelip, derslere girip çıkmak değildir. Bizi bekleyen Mehmetleri bulup, onlar için bir şeyler yapmak lazım. Her öğretmenin, en azından öğretmenlik hayatları boyunca Anadolu'dan bir Mehmet'i keşfedip, onu gün yüzüne çıkarması gerekir.''
HEDEFİ, NANO TEKNOLOJİ KONUSUNDA EĞİTİM GÖRMEK
Mehmet Yılmaz da TÜBİTAK'ın yarışmasına ilk hazırlanmaya başladıklarında derece elde etmek adına pek umudu bulunmadığını dile getirdi.
İlk başta tek düşüncesinin okulu temsil etmek olduğunu belirten Yılmaz, ''Ancak bölge finallerinden çıkınca ümidim arttı. Türkiye finallerinden de birincilikle ayrıldık. Dersime girmemesine rağmen beni keşfeden öğretmenim Osman Avcıoğlu'nun çok büyük katkıları oldu, bana hep destek verdi. Umarım bu destekle ABD'den derece alıp, geleceğiz'' diye konuştu.
Mehmet Yılmaz, yarışma öncesi üniversiteyi bitirip meslek sahibi olmayı hedeflediğini, fakat ABD'deki yarışmayla birlikte hedeflerinin değiştiğini belirterek, ''Bu yarışma, hayatımı olumlu şekilde değiştirebilir, üniversite eğitimimi, ABD'de alma fırsatı yakalayabilirim. Makine mühendisi olmak veya nano teknoloji konusunda eğitim almak istiyorum. Fakat yurt dışında eğitim de alsam, meslek hayatım Türkiye'de olacaktır'' dedi.
YAZLARI TARLADA ÇALIŞIYOR
Babası memur, annesi ev kadını olan ve bir kardeşi bulunan Mehmet Yılmaz, yaz aylarında hem ailesine ait bir tarlada hem de akrabalarının köydeki kahvehanesinde çalıştığını kaydetti.
Tatil dönemlerinde, çalışmaktan arta kalan zamanını arkadaşlarıyla geçirdiğini belirten Mehmet Yılmaz, ''Çalışmak gerekli ama çalışmanın dışında gezmek ve eğlenmek de gerekir'' diye konuştu.
Mehmet Yılmaz'ın ''Bana en çok inananlardan biriydi'' dediği annesi Hanife Yılmaz ise çocuğunun başarısıyla gurur duyduğunu ifade ederek, ''Bütün annelere benim oğlum gibi evlat vermesini diliyorum'' dedi.
Evet arkadaşlar, sonunda 5-6 senedir istediğim şeyi sonunda başardım ve arabamı teslim aldım. İlk fotoğraflarını Buradan görebilirsiniz.
Yippeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeee!